Poza gzymsami kamiennymi w okresie klasycznym zaczęto także tworzyć gzymsy terakotowe z większą różnorodnością elementów dekoracyjnych oraz gzymsy z cegły. W gotyku był bardzo prosty, podcięty pod kątem 45°, z rowkiem zapobiegającym spływaniu wody ku ścianie. Niekiedy dzielił fasadę w postaci gzymsów pośrednich, słabo wyprofilowanych. We wczesnorenesansowych pałacach florenckich występowały tzw. gzymsy okapowe, w formie znacznie wysuniętego, plastycznie ukształtowanego okapu. Barokowe gzymsy posiadały mocno rozbudowane formy, były przerywane czy wyłamywane (gierowane). W okresie neoklasycyzmu nastąpił powrót do form stosowanych w czasach rzymskich. Od XIX wieku istotniejsza od materiału, z którego wykonano gzyms, stała się forma. To wobec niej dostosowywano materiały. W XIX wieku powszechne stały się gzymsy wykonywane z tynku i metalu, a w XX wieku z betonu i żelbetu, a także z desek przybijanych do konstrukcji nośnej, co w efekcie miało być naśladowaniem form kamiennych. Współcześnie stosowane gzymsy są proste i funkcjonalne.