W I Rzeczypospolitej wieś należała do ziemi bielskiej. Tworzyła okolicę szlachecką Łopienie: Łopienie-Jeże: w roku 1827 wieś liczyła 26 domów i 136 mieszkańców pod koniec XIX w. wieś liczyła 22 domy, grunty rolne o powierzchni 203 morgów, 116 katolików, 12 żydów. Najwięcej gruntów posiadał Franciszek Łopieński-Juchro. Właścicielami karczmy i wiatraka byli miejscowi Żydzi Łopienie-Pamięciaki: w roku 1827 wieś liczyła 14 domów i 71 mieszkańców pod koniec XIX w. wieś liczyła 8 domów, grunty rolne o powierzchni 107 morgów, 57 katolików i jeden prawosławny Łopienie-Ruś: w roku 1827 wieś liczyła 5 domów i 28 mieszkańców pod koniec XIX w. wieś liczyła 8 domów, grunty rolne o powierzchni 158 morgów, 50 katolików, 2 prawosławnych i 8 żydów. Najwięcej gruntów posiadał Julian Borowski Łopienie-Szelągi: w roku 1827 wieś liczyła 28 domów i 159 mieszkańców pod koniec XIX w. wieś liczyła 19 domów, grunty rolne o powierzchni 196 morgów, 121 katolików i 10 żydów. Najwięcej gruntów posiadał Mikołaj Łopieński-Pieróg. Właścicielami istniejącej tu karczmy byli miejscowi Żydzi Łopienie-Zyski, również: Zyszki lub Zyzki: w roku 1827 wieś liczyła 15 domów i 99 mieszkańców pod koniec XIX w. wieś liczyła 17 domów, grunty rolne o powierzchni 198 morgów i 102 katolików. Najwięcej gruntów posiadał Wiktor Dłuski.