W 1511 Zofia Włoszakowska oddała swoje części we wsiach Lęka Mała i Łęka Wielka swemu mężowi Janowi Turkowi Łąckiemu, który oddał je z kolei Piotrowi, Łukaszowi, Sebastianowi, Janowi i Maciejowi Opalińskim z Opalenicy. W 1520 część wsi i okolic staje się własnością Opalińskich. Należała do sędziego poznańskiego i starosty generalnego Wielkopolski Piotra. W 1522 zapisał swojej żonie Jadwidze z Tęczyna dobra Radlin oraz części we wsiach Łęka Wielka i Lęka Mała.
Miejscowość odnotowały historyczne regesty podatkowe. W 1510 we wsi leżącej wówczas w parafii żytowieckiej było trzech właścicieli ziemskich: Jan Turek Łącki, Mikołaj Siedlecki oraz mniejszy posiadacz Jan. W 1530 miał miejsce pobór podatków od 7 łanów. Odnotowano wówczas także opustoszałą karczmę. W latach 1563–1564 odbył się we wsi pobór od 11 łanów i karczmy dorocznej'.
Po rozbiorach Polski miejscowość wraz z całą Wielkopolską znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej. Łęka Mała należała do okręgu krobskiego tego powiatu i stanowiła część majątku Rokosowo, którego właścicielem był wówczas (1846) Józef Mycielski.