w 1879 roku epidemia tyfusu wymagała zorganizowania specjalnego lazaretu dla tych chorych. Na ożywienie życia gospodarczego, politycznego i kulturalnego wsi po I wojnie światowej wpłynęło kilka czynników. W 1919 roku rozpoczęto starania o elektryfikację wsi liczącej wówczas 504 mieszkańców oraz 71 w majątku. Prace przy elektryfikacji zostały ostatecznie zakończone dopiero w 1939 roku. Zarządcą majątku oraz leśniczym był w tym czasie Oscar Fuchs. Burmistrzem po I Wojnie Światowej był gospodarz Richard Czaja, po nim Roman Oczko, zaś w latach 1930-1933 Viktor Kaluza. To właśnie Kaluza doprowadził do ożywienia kulturalnego wsi. We wrześniu 1924 roku utworzono tu Towarzystwo Śpiewacze „Frohsinn”, którego prezesem został Pawletko, zaś chórmistrzem Schimmek. Chór występował potem na licznych miejscowych oraz także na pozamiejscowych uroczystościach w salach i szczególnie na scenie leśnej. Największą sławę Łącza zdobyła dzięki istniejącej tu wspomnianej scenie leśnej, jedynej na Górnym Śląsku, zorganizowanej przez Viktora Kaluzę, która była licznie odwiedzana także przez mieszkańców okolicznych miejscowości, przez dziennikarzy oraz przedstawicieli literatury i krytyki.