Zarówno pesymistyczna ocena stanu rzeczy, jak i melancholijna bierność, stanowiąca na nią odpowiedź, objawiły się w ówczesnej literaturze, jak i sztukach wizualnych.
Fin de siècle w literaturze pięknej
thumb|Plakat kabaretu „Le Chat Noir” z 1896, Th.A. Steinlen Słowa dekadentyzm użył pierwszy raz Paul Verlaine w wierszu „Niemoc” (), w symptomatycznym zdaniu: „Je suis l’Empire à la fin de la décadence” (tłum. pol. Jam cesarstwo u schyłku wielkiego konania). Sam dekadentyzm nie oddaje jednak w pełni atmosfery intelektualnej doby modernizmu. Ważnym elementem opisującym koniec XIX wieku jest również symbolizm. Oba elementy charakteryzują literaturę modernizmu, dopełniają się w opisaniu ducha epoki.
Twórcy, tak jak społeczeństwo, mieli odczucie schyłkowości, porównując je do sytuacji, która zaistniała i była opisywana przez przedstawicieli świata kultury w cesarstwie rzymskim podczas najazdu barbarzyńców. Opisywano rzeczywistość, jako niemogącą wydać już z siebie nic nowego i zdrowego. Ludzie karmili się w sensie kulturowym resztkami przemijającej wielkości.