Ostatecznie sprawę z Piotrem Wilkiem o część Lubosina należącą do Jafroszki Przybył przegrał.
W latach 1394–1410 dziedzicem w Lubosinie był Piotr Pietrasz Lubosiński zwany Wilkiem (łac. „Lupus”), herbu Zaremba. Na przełomie XIV i XV wieku odnotowany został w wielu dokumentach sądowych w czasie toczonych spraw. W 1398 zeznawał w procesie o szlachectwie Macieja Waty dziedzica Nądni. W latach 1398–1399 toczył proces sądowy z Wojciechem archidiakonem poznańskim, który przegrał. W początku wieku XV toczył spory sądowe z Tomaszem Lipnickim. W 1400 Tomasz wraz z 5 paniczami i 12 kmieciami usypał trzy kopce w dziedzinie należącej do Piotra. W 1402 przybył on do kościoła w Otorowie z 20 ludźmi zakłócając mszę. W 1402 Piotr Lubosiński toczy z Tomaszem spór o czynsz z Przystanek. W 1403 toczył proces z Małgorzatą z Podrzewia o zabicie jej męża. W 1403 za Pietrasza zwanego Wilkiem z Lubosina poręczyli Wojciech Luliński, Wawrzyniec Łódzki z Będlewa oraz Dziersław Rozwarowski z Rozwarowa (obecnie Rostworowo). Pietrasz został przez sąd zobowiązany w ustalonym terminie przyprowadzić do grodu poznańskiego pojmanego przez siebie brata biskupa Włościbora i w obecności burgrabiego starościńskiego zwolnić go z więzienia oraz zwrócić to wszystko, co Piotr sobie przywłaszczył.