Miejscowość była wsią szlachecką będącą przedmiotem sprzedaży oraz dziedziczenia dzięki czemu została odnotowana przez liczne historyczne dokumenty prawne, własnościowe i podatkowe. W 1406 Mikołaj Żydowski (z Żydowa koło Obornik) toczył procesy z Boguszem Lubiakowskim o dziedzinę Lubikowo. Bogusz wraz z innymi, którzy mieli prawo do wsi nie stawili się na proces w terminie i sąd przysądził Lubikowo Mikołajowi Żydowskiemu. W 1407 został on pozwany przez Teodoryka Iwieńskiego, występującego w imieniu Hinczki i Kachny z Lubikowa, pod zarzutem bezprawnego przejęcia wsi przemocą. W 1427 imiennie odnotowano Pawła sołtysa Lubikowa, niegdyś kmiecia z Dzięcielina. W 1443 woźny sądowy zeznał, że odnowił granicę oraz potwierdził kopce graniczne pomiędzy dziedzinami należącymi do braci Marcina i Jana w Przetocznie (obecnie Przytoczna) a Lubikowem własnością Dobiesława Mrowińskiego. W 1457 Szczepan (Stephanus) z Lubikowa zobowiązany został do przestrzegania ustanowionych granic i kopców między wsią a wsiami należącymi do klasztoru bledzewskiego – Rokitno i Kalsko pod karą umowną 200 grzywien.