Wieś była wsią królewską. W roku 1520 pisano w dokumentach „Lyszyecz Maior”, wieś w powiecie konińskim. Od XVII w. miejscowość dostała się w ręce rodu Lisieckich i Witowskich. W późniejszym okresie stała się własnością skarbu państwa, by w roku 1840 zostać wykupioną przez właścicieli prywatnych i przechodzić z rąk do rąk. Pierwszy kościół w Liścu istniał już w XIV w., był ufundowany najprawdopodobniej przez królów polskich. Wykonany z drewna modrzewiowego i otoczony cmentarzem, na przełomie XVI i XVII wieku za proboszcza Wojciecha Sobiepańskiego popadał w ruinę. Powodów było kilka, przez piętnaście lat przed wspomnianym duchownym nie było we wsi proboszcza. Ponadto ks. Sobiepański był skłócony z parafianami, a nawet spowodował nałożenie ekskomuniki na włościan z Liśca Wielkiego, którzy nie uiszczali należnych mu opłat, dodatkowo dziedziczka Liśca, Anna Lisiecka sprzyjała protestantyzmowi. Wraz z synami dojeżdżała na nabożeństwa do Wyszyny, w której przebywał duchowny protestancki, utrzymywany przez Andrzeja Grodzieckiego (właściciela Wyszyny). W r. 1697 stanął tu drugi kościół z drzewa, przebudowany w XIX wieku.