Dedal (gr. Daídalos, łac. Daedalus) – w mitologii greckiej architekt i wynalazca. Ojciec Ikara żonaty z Naukrate (niewolnicą Minosa).
Syn Metiona (lub Palamona), wnuk Eupalamosa, prawnuk ateńskiego króla Erechteusza. Według innych źródeł był synem Eupalamosa i Alkippe, Merope albo Ifinoe.
Uznawany za wszechstronnego artystę, u którego greckie miasta zamawiały posągi bogów i bohaterów. Uważano go za twórcę nowego stylu w sztuce, przedstawiającego swe rzeźby w ruchu i z otwartymi oczami. Powszechnie podziwiano jego kunszt twórcy, którego rzeźby wyglądały jak żywe (w wielu świątyniach kapłani przymocowywali posągi łańcuchami, ażeby nie uciekły jak ożywione). Według pewnego przekazu, Herakles, który na widok rzeźby Dedala sądził, że atakuje go żywy człowiek, zaczął rzucać w niego kamieniami. Był również wynalazcą różnych narzędzi, jak świder, grundwaga czy siekiera. Według innego źródła był z zawodu kowalem, a sztuki tej nauczyła go Atena.