W 1508 należała do parafii Sieraków.
Miejscowość wspominały historyczne dokumenty prawne, własnościowe i podatkowe. W 1423 odnotowano Kłosowski Młyn, w 1443 zapust, a w 1443 młyn ze stawem w Kłosowicach. W 1446 Wincenty Sierakowski toczył proces sądowy o granice swojej dziedziny Kłosowice z Zatomiem należącym do Andrzeja Słomowskiego i jego żony Małgorzaty. W 1560 w opisie granic wsi Kłosowic, Góry i Jaroszewa wymieniono kopiec węgielny wsi Debrzno (obecnie Ławica), Zatom Stary i Kaczlino. W 1450 właścicielem miejscowości stał się wojewoda poznański Łukasz z Górki.
W 1580 miejscowość była wsią szlachecką położona w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 35..
Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość należała do wsi mniejszych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej. Kłosowice należały do okręgu sierakowskiego tego powiatu i stanowiły część majątku Sieraków, którego właścicielem był wówczas rząd pruski w Berlinie.