Konstrukcja Zespoły składały się z trzech wagonów (rozrządczy + silnikowy + rozrządczy). Były przystosowane do linii podmiejskich z wysokimi lub niskimi peronami. Po raz pierwszy w jednostkach elektrycznych aparatura wysokiego napięcia została umiejscowiona w skrzyni pod pudłem wagonu, co umożliwiło podróżnym przejście przez cały skład i umożliwiło zamontowanie dodatkowych 10 miejsc siedzących. Zamontowano także oświetlenie jarzeniowe. Pojazdy miały 60 miejsc II klasy (w wagonie silnikowym) na miękkich ławkach i 168 miejsc III klasy na drewnianych ławkach, od 1956 roku przemianowane odpowiednio na I/II klasę.
Eksploatacja W Polsce zespoły oznaczono początkowo serią E56, od 1956 roku – EN56. Weszły do eksploatacji w marcu 1955, początkowo na odcinku Łódź – Warszawa, stacjonując w Łodzi. Od 1957 do 1965 roku służyły także w Katowicach. Wadą EN56 była duża awaryjność urządzeń elektrycznych z powodu braku doświadczenia przemysłu NRD w budowie pojazdów trakcyjnych na napięcie 3 kV, a także niecałkowitej jeszcze odbudowy bazy przemysłowej po wojnie. Do 1958 roku wykonywane były poprawki i usprawnienia przez producenta. Wadą był też niespokojny bieg z powodu braku tłumienia poprzecznych drgań wózków przy prędkościach powyżej 70 km/h.