Fałszywe przekonanie, że wśród feministek mizandria jest powszechna, jest tak rozpowszechnione, że zostało określone jako „mit mizandrii” przez 40 ekspertów w tej dziedzinie.
Wielu badaczy krytykuje aktywistów na rzecz praw mężczyzn za promowanie między mizandrią a mizoginią, argumentując, że współczesny aktywizm wokół mizandrii jest przejawem reakcji antyfeministycznej, i jest promowany przez marginalizowanych społecznie mężczyzn.
Badania psychologiczne Glick i Fiske opracowali konstrukty psychometryczne do pomiaru postaw jednostek wobec mężczyzn w swoim Inwentarzu Ambiwalencji wobec Mężczyzn (, AMI), który zawiera czynnik „Wrogość wobec Mężczyzn”. Wskaźniki te zostały oparte na dyskusji z małą grupą kobiet, które zidentyfikowały czynniki, a następnie liczba pytań została zredukowana przy użyciu metod statystycznych. Wrogość wobec mężczyzn została podzielona na trzy kategorie:
Niezadowolenie z powodu paternalizmu () – przekonanie, że mężczyźni podtrzymują władzę mężczyzn, Kompensujące zróżnicowanie płciowe () – przekonanie, że mężczyźni otrzymują wsparcie od kobiet, Heteroseksualna wrogość () – przekonanie, że mężczyźni są skłonni do agresywnych zachowań.