stanowi to ograniczenie wartości pojedynczych badań i rozwoju nauki w ogóle.
Dzieje się to dlatego, że pracownik naukowy: o wielu publikacjach potrzebnych do swojego problemu nie dowiaduje się wcale; do wielu publikacji nie ma dostępu z racji szczupłych zasobów bibliotecznych, własnych i dostępnych lokalnie; wiele publikacji może być dla niego niezrozumiałych z racji nieznajomości języka; na lekturę niektórych publikacji może nie znaleźć już czasu.
Choć więc nauka jest jedna – światowa, to jednak praktycznie rzecz biorąc jest tyle nauk i postępów w nauce, ile oddzielnych ośrodków pracy badawczej czy szkół naukowych.
Badacz może tę sytuację nieco poprawić korzystając z wyciągów i zwięzłych omówień publikowanych dla danej dziedziny wiedzy. Może również skontaktować się z pracownikami naukowymi z innych ośrodków naukowych, w tym dzięki obecności na konferencjach naukowych czy lekturze sprawozdań z nich.