Bitwa Brytyjczycy zdawali sobie sprawę z posunięć floty niemieckiej, mając dzięki pracy komórki deszyfrażu wywiadu Admiralicji (tzw. Room 40) dostęp do rozszyfrowanej korespondencji radiowej Hochseeflotte. Już 23 stycznia wiedzieli o wyjściu w morze zespołu kontradmirała Hippera. Jeszcze tego samego dnia z Rosyth wypłynęły okręty brytyjskie pod dowództwem wiceadmirała Beatty’ego. Było to pięć krążowników liniowych z 1. (flagowy HMS „Lion”, HMS „Tiger” i HMS „Princess Royal”) i 2. Eskadry Krążowników Liniowych (HMS „New Zealand” i HMS „Indomitable”) oraz cztery krążowniki lekkie pod dowództwem komodora Williama Goodenougha. W drodze dołączyły do nich siły lekkie dowodzone przez komodora Reginalda Tyrwhitta: trzy krążowniki lekkie i 35 niszczycieli. W stronę niemieckiego wybrzeża zostały wysłane okręty podwodne komodora Rogera Keyesa.
Tuż przed świtem 24 stycznia, o godz. 7:14 (GMT), brytyjski krążownik lekki HMS „Aurora” z Harwich Force nawiązał kontakt wzrokowy z niemieckim SMS „Kolberg”. Doszło do wymiany ognia pomiędzy okrętami, na obydwu krążownikach odnotowano po dwa trafienia w jednostkę przeciwnika. Jednocześnie obydwa zameldowały o nawiązaniu kontaktu swoim przełożonym.