Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i była wsią duchowną należącą do zakonu cystersów z Paradyża. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1508 miejscowość leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego i była siedzibą własnej parafii. W 1510 leżała w dekanacie Międzyrzecz.
Wieś podobnie jak wiele innych okolicznych wsi dzięki darowiznom stała się własnością klasztoru cystersów w Paradyżu. Archiwalny dokument z 1257 mówi o tym, że książę wielkopolski Przemysł I zatwierdził posiadłości klasztoru; w tym m.in. wieś o nazwie Kaława. Wziął je wszystkie pod swoją opiekę nadając im zwolnienia immunitetowe oraz zezwalając na ich lokację na prawie niemieckim.
Kościół istniał tu już w drugiej połowie XIII wieku, była to budowla murowana, prawdopodobnie utrzymana w stylu gotyckim. W 1411 powstała bulla papieska przeciwko grabieżcom dóbr kościelnych, która miała być ogłoszona w 1412 m. in. w parafii Kaława. W 1460 król polski Kazimierz Jagiellończyk ustalił wymiar ciężarów i robocizny świadczonych ze wsi należących do klasztoru paradyskiego (w tym również Kaławy) dla zamku międzyrzeckiego.