W XVI i XVI wieku należała do polskiej szlachty z rodu Zbąskich. Pierwszy zachowany zapis historyczny o wsi pochodzi z 1489 kiedy Abraham Zbąski ze Zbąszynia swoje dobra po ojcu, tj. miasto Zbąszyń wraz z wsiami, m.in. Chrośnicę, dał braciom Piotrowi i Marcinowi, którzy podzielili między siebie te dobra. Wieś Chrośnica przypadła wówczas Piotrowi. W 1497 odnotowano, że Chrośnica miała prawo wyrębu w lasach i borach oraz prawo wypasu na płonych pastwiskach (łac. „pascua sterilia”) należących do Zbąszynia.
W 1510 odnotowano, że Chrośnica położona była wśród lasów. W 1571 nastąpiło rozgraniczenie miasta Lwówka i Trzciela z wsiami oraz Zbąszynia z wsiami, w tym m.in. z Chrośnicą. W 1582 miał miejsce proces sądowy o szkody wyrządzone przemocą w Chrośnicy, a mianowicie o wykoszenie łąki w miejscu zwanym „Tążyń”, a także o zabranie 100 wozów siana, o wyrąbanie 46 dębów oraz 150 innych drzew w lesie Tążyń, o zabranie 60 wozów siana z miejsca zwanego „Buda”, 40 wozów z miejsca zwanego Tążyń i 50 wozów z miejsca zwanego „Chojennik -Chojnikowska Struga”. W 1594 zawarto ugodę o rozgraniczenie Zbąszynia, wsi Boruja, Chrośnicy i Łomnicy. Odnotowano wówczas, że m.in. do Chrośnicy należy ostrów z lasem zwanym Tążyń przy Chojeniku Małym (Chojnikowska Struga).