Próbował uzyskać stypendium na studia slawistyczne od carskiego Ministerstwa Oświaty, prosił też o rekomendację Józefa Ignacego Kraszewskiego, który udzielił mu wsparcia moralnego. Utrzymując się z udzielania korepetycji, w 1882 podjął studia z archeologii i historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, zakończone w 1886 doktoratem z historii wychowania pod kierunkiem ówczesnego rektora Józefa Łepkowskiego.
W 1891 został nauczycielem w gimnazjum w Wadowicach, a od 1893 do przejścia na emeryturę w 1918 był nauczycielem w Wyższej Szkole Przemysłowej w Krakowie, prowadząc jednocześnie pracę naukową. W 1905 habilitował się na UJ w zakresie historii wychowania i pedagogiki. Po przejściu na emeryturę w 1918 uzyskał decyzją naczelnika państwa z 8 lutego 1919 tytuł profesora nadzwyczajnego. Opublikował ponad 80 prac. Jego najważniejsza praca to trzytomowe Dzieje wychowania i szkół w Polsce wydane w latach 1898–1923. Zmarł nagle podczas spędzanego z rodziną urlopu i został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Był pionierem historii oświaty, która poprzez nadanie mu tytułu profesorskiego zyskała oficjalne uznanie jako dyscyplina akademicka. Według opinii z lat 20. XX w.