Substancje pomocnicze stosowane w zawiesinach Zwiększające lepkość fazy rozpraszającej Stosuje się je aby zmniejszyć szybkość opadania osadu, gdyż (zgodnie z prawem Stokesa) im większa jest lepkość fazy rozpraszającej tym mniejsza szybkość opadania cząstek fazy stałej. Lepkość zawiesin nie może być jednak zbyt duża, aby można było łatwo pobierać je z opakowania.
W celu zwiększania lepkości stosuje się: koloidy hydrofilowe: guma arabska, alginiany, tragakanta, karbomer rozpuszczalne w wodzie pochodne celulozy, polimery syntetyczne; koloidy liofobowe: bentonit, krzemionka, monostearynian glinu
Stabilizacja zawiesin zachodzi poprzez dwa mechanizmy: Cząsteczki koloidów ochronnych zostają zaadsorbowane na powierzchni cząstek fazy stałej i tworzą otoczkę zapobiegającą ich łączeniu w większe agregaty, opadające szybciej. W ten sposób cząstki fazy rozproszonej pozostają od siebie odseparowane i opadają wolniej. Stabilizator w mieszaninie z wodą tworzy żel tiksotropowy, zmieniający się w zol pod wpływem siły mechanicznej (np. wstrząsania). Gdy faza rozpraszająca jest żelem, jej lepkość jest na tyle duża, że skutecznie zapobiega sedymentacji substancji leczniczej. Po wstrząśnięciu takiej zawiesiny tiksotropowa faza zewnętrzna z formy żelu przechodzi w zol, co umożliwia wylewanie z butelki i wygodne dawkowanie.