Płaskowyż Atlantycki ciągnie się wzdłuż wybrzeża oceanu, pasem o szerokości od 100 do 650 km. W północnej części zwanej Planalto da Borborema osiąga wysokość do 800 m n.p.m. Występują tam liczne ostańce osiągające do 300 m. Na południe od przełomowego odcinka rzeki São Francisco obszar wyżyn podnosi się na średnią wysokość 1000 m n.p.m. W głębi lądu ciągnie się pas górski, gdzie wysokość w Sierra do Espinhaço osiąga 2107 m n.p.m. – szczyt Pico do Sol. W rejonie Rio de Janeiro Płaskowyż Atlantycki osiąga najwyższe wysokości, ciągnie się tam kilka pasm górskich o wysokości dochodzącej do 2800 m n.p.m. Najwyższy szczyt leżący na północ od Rio de Janeiro – Pico de Bandeira wznosi się na wysokość 2890 m n.p.m.
Płaskowyż Centralny zwany Planalto Central obejmuje północne, łagodnie nachylone stoki Wyżyny Brazylijskiej. Obszar płaskowyżu przecina wiele dolin rzecznych, gdzie rzeki spływają do Niziny Amazonki, lub bezpośrednio do oceanu. Północno-zachodnia część Płaskowyżu Centralnego jest lekko pofalowana i nachylona łagodnie ku północy. Wysokości południowej części tego płaskowyżu wznoszą się od 200 do 600 m n.p.m. We wschodniej części płaskowyżu, między szerokimi dolinami wznoszą się wzgórza ostańcowe. Południowa część płaskowyżu jest wysoka i wznosi się od 1200 do 1400 m n.p.m.