Dezorientacja przestrzenna Dezorientacja przestrzenna () oznacza zaburzenie prawidłowego postrzegania własnej orientacji, położenia lub ruchu względem otoczenia i grawitacji. Zjawisko to jest szczególnie dobrze opisane w medycynie lotniczej i badaniach nad orientacją człowieka w przestrzeni.
Orientacja przestrzenna zależy od integracji informacji pochodzących przede wszystkim z układu wzrokowego, przedsionkowego i proprioceptywnego. Rozbieżności pomiędzy tymi informacjami mogą prowadzić do błędnej oceny położenia lub ruchu ciała.
W badaniach nad dezorientacją przestrzenną zwraca się szczególną uwagę na funkcjonowanie układu przedsionkowego. Sygnały przedsionkowe nie pozwalają w każdych warunkach jednoznacznie odróżnić przyspieszenia wynikającego z ruchu od zmian orientacji względem grawitacji, co może prowadzić do powstawania błędnych wrażeń dotyczących ruchu i położenia.
Dezorientacja topograficzna Dezorientacja topograficzna () jest zaburzeniem zdolności orientowania się w znanym otoczeniu i odnajdywania drogi. W literaturze neuropsychologicznej opisano różne postacie tego zaburzenia, związane z odmiennymi mechanizmami poznawczymi i lokalizacją uszkodzeń mózgu.