Ich propozycja wzbudziła szerokie zainteresowanie opinii publicznej ze względu na formę geometryczną, ewokującą kształt linii sinusoidalnej.
Kolejna dekada przyniosła jednak impas decyzyjny i realizacyjny – ograniczenia budżetowe oraz przesunięcie akcentów na inne zadania infrastrukturalne sprawiły, że dokumentacja spoczęła w archiwach. Próba reaktywacji przedsięwzięcia w 2020 roku wywołała głęboki kryzys na linii samorząd – służby ochrony zabytków. Ówczesna wojewódzka konserwator, Monika Bogdanowska, zablokowała zamierzenie, zwracając uwagę na negatywne konsekwencje, jakie nowa kładka może przynieść dla otoczenia. W ocenie konserwator skala oraz architektura kładki naruszą integralność krakowskich bulwarów wiślanych, które podlegają ochronie konserwatorskiej. Decyzja ta została zaskarżona przez magistrat do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który przychylił się do stanowiska miasta i skasował konserwatorski sprzeciw. Bogdanowska zdecydowała się nie sprzeciwiać tej decyzji na drodze sądowej.