w oficjalnych komunikatach i doniesieniach prasowych pojawiły się doniesienia, że oprócz nosicieli powietrznych (drony Orion, śmigłowce bojowe Mi-28N) dla systemu mogła zostać opracowana również wyrzutnia naziemna.
Na podstawie specyfikacji technicznej oraz zastosowania komercyjnych podzespołów, koszt jednostkowy pocisku S8000 Bandierol szacowany jest w źródłach analitycznych na około 50–70 tysięcy dolarów. Czyni go to bronią znacznie tańszą od standardowych pocisków manewrujących (takich jak np. 3M-14 Kalibr czy Ch-101).
W sierpniu 2026 r. GUR poinformował, że Rosja może zwiększyć produkcję seryjną S8000 Bandierol do 80 sztuk miesięcznie. Aby utrzymać to tempo, rosyjskie przedsiębiorstwa pracują w systemie trzyzmianowym.
Powstanie S8000 Bandierol stanowi ewolucję bomb szybujących (systemu UMPK) w stronę małogabarytych rakiet manewrujących. Konstrukcja łączy cechy lekkich bezzałogowców (tania elektronika, komercyjne silniki modelarskie) z klasycznymi rakietami manewrującymi (jednorazowość, lot silnikowy do celu).