1 października 1925 roku ukończył studia z wynikiem pomyślnym, uzyskując tytuł oficera Sztabu Generalnego (od 1928 roku: oficera dyplomowanego).
W 1925 roku objął stanowisko kierownika Ekspozytury Nr 4 Oddziału II Sztabu Generalnego (początkowo z siedzibą w Krakowie, a następnie w Katowicach), zajmującej się prowadzeniem wywiadu ofensywnego na kierunku niemieckim (Śląsk, Niemcy południowo-zachodnie). W czerwcu 1927 roku został odwołany ze stanowiska i przeniesiony do centrali Oddziału II SG w Warszawie, a jego następcą w Katowicach został mjr dypl. August Nowosielski.
W centrali Oddziału II w Warszawie objął funkcję kierownika Referatu „Zachód” Wydziału Wywiadowczego, odpowiedzialnego za operacje wywiadowcze przeciwko Republice Weimarskiej. 1 kwietnia 1929 roku, po reorganizacji centrali, stanął na czele nowo utworzonego Samodzielnego Wydziału IIa (Wywiad Ofensywny), podlegającego bezpośrednio szefowi Oddziału II SG.