Część oddziału (około 74 ludzi) złożyła broń, jednak po wzięciu do niewoli żołnierze carscy dopuścili się brutalnych mordów na rannych i bezbronnych powstańcach, dobijając rannych i masakrując ich kolbami karabinów.
W bitwie i bezpośrednio po niej poległo i zostało zamordowanych kilkunastu powstańców, 22 odniosło ciężkie rany, a 75 dostało się do carskiej niewoli. Całkowitemu zniszczeniu i spaleniu uległ kościół, plebania oraz całe mienie parafialne, w tym księgi i akta metrykalne. Urzędujący proboszcz, ks. Adam Kosiński, cudem uniknął śmierci, uciekając z płonących zabudowań w szlafroku i boso, a schronienia udzielił mu felczer parafialny. Niepowodzenie bitwy unieckiej całkowicie zniweczyło powstańcze plany uczynienia z Północnego Mazowsza bazy wyjściowej do dalszej ofensywy na Płock.
Straty ludzkie mały|prawo|Mogiła zbiorowa i pomnik z 1993 roku na cmentarzu w Uniecku. Upamiętnia powstańców styczniowych oraz cywilów poległych 28 stycznia 1863 roku w potyczce z wojskami rosyjskimi. Na podstawie zachowanych wpisów w aktach zgonu parafii rzymskokatolickiej w Uniecku, sporządzonych 1 lutego 1863 roku przez proboszcza ks. Adama Kosińskiego, ustalono tożsamość ofiar cywilnych oraz poległych powstańców starcia z 28 styczniaKsięga akt zmarłych Parafii Unieckiej z 1863 roku, s.