w tekstach statutowych występowało określenie carvanas equorum. W państwie zakonnym w Prusach nazwa była używana na określenie zaplecza służącego zarówno wojskowości, jak i gospodarce rolnej.
Karwan nie był więc wyłącznie odpowiednikiem późniejszej wozowni. Przechowywano w nim wozy podróżne i wojskowe, koła, osie, płozy do sań, uprząż, narzędzia gospodarcze i materiały potrzebne do utrzymania taboru. Z karwanem mogły być związane także konie robocze i zaprzęgowe oraz stajnie. W okresach pokoju zwierzęta i sprzęt wykorzystywano w gospodarce zamkowej, natomiast podczas wypraw wojennych karwan zapewniał środki transportu dla wojska.
Zarządca karwanu (Karwansherr) należał do urzędników konwentualnych. W Malborku urząd powierzano braciom zakonnym na określony czas. Przy zmianie zarządcy sporządzano inwentarze powierzonego mu wyposażenia, dzięki czemu zachowane wykazy pozwalają stosunkowo dokładnie odtworzyć zasoby i funkcjonowanie średniowiecznego karwanu.
Urząd nie był właściwy wyłącznie Malborkowi.