Daimyō typowo zobowiązani byli podróżować do Edo w cyklu rocznym, a pochodzący z Kantō w półrocznym. Wyjątek stanowił ród Sō, zarządzający Cuszimą, którego przedstawiciele, ze względu na strategiczne położenie wyspy, zobowiązani byli przebywać w mieście wyłącznie przez 4 miesiące raz na 3 lata, oraz ród Matsumae z Hokkaido - raz na 5 lat. Niektórym daimyō przyznawano tymczasowe zwolnienia z obowiązku w przypadku piastowania stanowiska w administracji, a ród Mito, będący boczną linią Tokugawów, był z niego wyłączony na stałe. mały|321x321px|Parawan przedstawiający scenę wjazdu do zamku Edo, 1847 Konieczność utrzymywania rezydencji w Edo i związane z tym dodatkowe wydatki, takie jak konieczność finansowania części robót publicznych, stanowiły duże obciążenie finansowe dla części daimyō, mogły one wynosić w niektórych przypadkach nawet 50–75% ich dochodu pieniężnego z posiadłości ziemskich, z czego sam przymus cyklicznych podróży do tego miasta, wraz ze świtą i dobytkiem pochłaniać połowę tej kwoty.