Jan Tadeusz Szpądrowski (ur. 24 października 1904 w Lublinie, zm. 14 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski kolarz torowy i szosowy, zawodnik Warszawskiego Towarzystwa Cyklistów (WTC), reprezentant Polski zakwalifikowany do kadry na Igrzyska VIII Olimpiady w Paryżu (1924), uczestnik mistrzostw świata w Mediolanie (1926), urzędnik, uczestnik powstania warszawskiego w szeregach batalionu szturmowego KB „Sokół”. Poległ na posterunku w czasie akcji ratowniczo-gaśniczej.
Życiorys Młodość i wykształcenie Urodził się w Lublinie jako syn warszawskiego kupca Ferdynanda Stefana Szpądrowskiego oraz Marianny Genowefy z domu Fortini, wywodzącej się z rodziny o korzeniach włoskich. Jego siostrą była Elżbieta Halina (1908–1963, 1° voto Bolestowa, 2° voto Klepadło).
W czerwcu 1926 roku wyjechał do Francji na studia uniwersyteckie w Paryżu, łącząc naukę z intensywnymi treningami sportowymi.
Kariera sportowa thumb|Polska reprezentacja kolarska na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu (1924).