Powrócił następnie do Saary, która stała się wkrótce protektoratem Francji, wstąpił do . Został radnym tymczasowej rady miejskiej w Saarbrücken, we wrześniu 1946 został jej przewodniczącym po wyborach powszechnych. Od października 1946 do grudnia 1947 przewodniczący i dyrektor ds. sprawiedliwości w (cywilnej administracji regionu okupowanego przez Francję), a od maja do września 1947 członek . W latach 1947–1955 i 1960–1968 członek landtagu Saary). W rządach pełnił funkcje ministra sprawiedliwości, kultury i edukacji (1951–1952), finansów i leśnictwa (1952–1954), ponownie sprawiedliwości (1954–1955), pomiędzy 1952 a 1954 był także zastępcą premiera. Zajmował stanowiska szefa związku gimnastycznego (1950–1955) i (1950–1957) w Protektoracie Saary. Był oddelegowany do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (1950–1955) i Zgromadzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (1952–1955).
W 1960 i 1965 wybierany do landtagu należącej już do Niemiec Saary z ramienia (partii powstałej na bazie sprzeciwu wobec przyłączenia CVS do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej), jednak jeszcze w 1965 przeszedł do CDU.
W 1936 poślubił Eleonore Asbach, a w 1946 Irmgard Ott.
Przypisy