Związał się początkowo z ugrupowaniami gaullistowskimi i Unią Demokratów na rzecz Republiki. W 1974 poparł kandydaturę prezydencką Valéry’ego Giscarda d’Estaing, a w 1978 dołączył do Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. W latach 1967–1974 i 1978–1981 zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym, reprezentując departament Aube. Zasiadał w radzie departamentu Aube, pełnił funkcję sekretarza stanu przy premierze ds. szkoleń zawodowych (1974–1976) oraz przy ministrze jakości życia ds. środowiska (1976). Od maja 1978 do lipca 1979 oddelegowany również do Parlamentu Europejskiego, w którym należał do frakcji liberalnej.

W późniejszych latach dyrektor spółki energetycznej Compagnie nationale du Rhône i Crédit Immobilier de Champagne. Od 1988 do 1992 kierował ruchem Nouveau Contrat social, którego kierownictwo objął po śmierci założyciela Edgara Faure, w 1989 bezskutecznie kandydował do Senatu. W 1995 otrzymał honorową rangę radcy stanu.

Był żonaty z Odette Moneglią, mieli dwoje dzieci.

Odznaczenia Odznaczony m.in.