Klasztor Disibodenberg (niem. Kloster Disibodenberg) – ruiny opactwa benedyktynów (XII wiek) i cystersów (1259–1559) znajdującego się na terenie niemieckiej gminy Odernheim am Glan, w kraju związkowym Nadrenia-Palatynat.
Historia Około 640 roku irlandzko-szkocki mnich Disibod urządził na wzgórzu pustelnię. Uznawany był on za cudotwórcę, co przyciągało do pustelni rzeszę ludzi i skutkowało założeniem klasztoru, który stał się ośrodkiem chrześcijaństwa w rejonie rzeki Nahe. Disibod zmarł około 700 roku, a jego grób stał się celem pielgrzymów. W połowie VIII wieku na wzgórzu wzniesiono niewielki kościół.
Około 1000 roku powstał tu klasztor kanoników regularnych, która 100 lat później została przekształcona przez arcybiskupa Moguncji w benedyktyński klasztor podwójny. W 1108 roku rozpoczęto budowę kompleksu obejmującego: kościół w formie bazyliki, trzy kaplice, krużganek, kapitularz, dormitoria, kuchnię, warsztat i ogród klasztorny. 1 listopada 1112 roku przyjęto do niego trzy kobiety – dwiema z nich były Hildegarda z Bingen, uznawana w Kościele katolickim za świętą i doktor Kościoła, oraz Judyta, czczona jako błogosławiona. Budowę kościoła klasztornego ukończono w 1143 roku.