Nakreślił on rolę przypominającą platońskiego filozofa-króla twierdząc, że powszechnie szanowany faqih kierujący się sprawiedliwością i zasadami duchowymi będzie rządzić lepiej niż ukierunkowany na własne korzyści monarcha.
Jako uzasadnienie szczególnej władzy najwyższego przywódcy przedstawiono fragment sury czwartej Koranu: „Wierzący! Słuchajcie Boga, Jego Wysłannika oraz tych, którzy mają autorytet. Jeżeli dojdzie wśród was do nieporozumień, a wierzycie w Boga i Dzień Sądu, zdajcie się na Niego i Jego Wysłannika. To najpiękniejsze i najlepsze dla was rozwiązanie”.
Realizacja Zasada welajat-e faghih stanowi centralny punkt ustroju i konstytucji Islamskiej Republiki Iranu od czasu reform prawnych po rewolucji islamskiej. Bezpośrednie odwołanie do tej idei znajduje się w preambule, artykule 5, 107 i 110 konstytucji. De facto najwyższy przywódca (rahbar) został w niej usytuowany ponad pozostałymi organami władzy państwowej. Artykuł czwarty konstytucji wskazuje prymat prawa kanonicznego (szariatu) nad prawem świeckim. Wybór najwyższego przywódcy leży w gestii Zgromadzenia Ekspertów i traktowany jest jako akt boski. Władzę ustawodawczą sprawuje jednoizbowy Madżles.