W 1732 roku Mikołaj Moszyński przekazał obie kamienice pijarom. Zakonnicy zamieszkali w oficynie Prażmowskich, a w oficynie Sarbiewskich urządzili oratorium. Placówka miała służyć również rozwojowi działalności edukacyjnej zakonu. W 1752 roku pijarzy uzyskali fundację związaną z planami utworzenia szkoły w Lublinie, jednak ich zamierzenia nie rozwinęły się w trwałe kolegium. W mieście działało już silne kolegium jezuitów, a lubelska placówka pijarska ostatecznie przestała funkcjonować.
W opracowaniach dotyczących historycznego zespołu klasztornego pojawia się także fundacja związana z Zofią z Krasińskich Lubomirską, która przeznaczyła dawny pałac Tarłów na potrzeby kolegium pijarskiego. Zespół związany z pijarami obejmował więc większy teren niż same dwie zachowane oficyny.
Oratorium Oratorium znajdowało się w oficynie Sarbiewskich. Było miejscem modlitwy miejscowej wspólnoty zakonnej, lecz nie stanowiło osobnej budowli sakralnej. Nie jest znane jego szczegółowe wyposażenie ani forma architektoniczna wnętrza.
W starszej literaturze obie oficyny bywają ogólnie określane jako siedziba lub oratorium pijarów.