od zakresu widmowego pomiaru, transmisji atmosferycznej, emisyjności, odległości, powierzchni celu oraz warunków meteorologicznych.
Modelowanie i wyznaczanie sygnatury Sygnaturę termiczną można wyznaczać eksperymentalnie za pomocą pomiarów prowadzonych przy użyciu kamer termowizyjnych i innych sensorów podczerwieni albo przewidywać ją przy użyciu modeli numerycznych. Modelowanie jest wykorzystywane m.in. na etapie projektowania pojazdów i systemów o obniżonej wykrywalności, ponieważ umożliwia ocenę wielu wariantów konstrukcji przed wykonaniem prototypu.
Charakterystyka sygnatury wymaga uwzględnienia jednocześnie właściwości celu i tła. Jacobs wyróżnia w procesie charakterystyki termicznej celów naziemnych m.in. zagadnienia meteorologiczne i atmosferyczne, kalibrację sensorów, pomiary sygnatur oraz analizę danych, a osobno zagadnienie zarządzania sygnaturą, czyli kontrolowania cech wpływających na wykrywalność celu. Oznacza to, że wynik pomiaru nie opisuje wyłącznie konstrukcyjnych właściwości celu, lecz stan celu i środowiska w konkretnych warunkach obserwacji.