W pierwszych latach pobytu w Awinionie napisał De laudibus eloquentiae, list skierowany do Jeana Chadarda, w którym uzasadniał znaczenie wykształcenia retorycznego i zachęcał studentów do jego zdobywania. Nadal zabiegał o zatrudnienie pozwalające mu powrócić do Italii, jednak starania te nie przyniosły rezultatu. Popełnił samobójstwo w Awinionie. Datę jego śmierci podaje się jako 1435 albo 1436.
Twórczość i poglądy Z zachowanej twórczości Raimondiego znane są przede wszystkim listy. Źródła wspominają także o jego niezachowanych pismach filozoficznych. Najważniejszym zachowanym tekstem filozoficznym jest Defensio Epicuri, epistoła skierowana do Ambrogia Tignosiego, datowana najczęściej na około 1429. Pismo stanowi obronę etyki Epikura przed krytyką szkoły stoickiej, akademickiej i perypatetyckiej. Raimondi przyjmował epikurejską tezę, że najwyższym dobrem jest przyjemność (łac. voluptas). Dobro człowieka odnosił do całej istoty ludzkiej, złożonej z ciała i umysłu, dlatego uwzględniał zarówno przyjemności cielesne, jak i intelektualne. Wśród przyjemności umysłowych wysoko stawiał poznanie i studia. Nie przeciwstawiał przyjemności cnocie. Cnota miała w jego ujęciu prowadzić do przyjemności i nią kierować, pozwalając rozpoznawać, których przyjemności należy poszukiwać, a których unikać.