Podczas I wojny światowej pracował również w wiedeńskich szpitalach, udzielając pomocy duszpasterskiej rannym i umierającym żołnierzom, zwłaszcza pochodzenia słowiańskiego.
Doświadczenia wojenne oraz obserwowane przez niego skutki społeczne i religijne wojny wpłynęły na rozwój jego duchowości, opartej na adoracji eucharystycznej, wynagradzaniu za grzechy i duchowym towarzyszeniu Chrystusowi cierpiącemu w Getsemani. Na kształt jego planów wpłynęło także spotkanie z Růženą Vojtěchovą, współzałożycielką Kongregacji Sióstr Pocieszycielek Boskiego Serca Jezusowego.
Założenie zgromadzenia 7 kwietnia 1922 roku, przy kościele Najświętszego Odkupiciela w Wiedniu, powstała wspólnota Braci Pocieszycieli z Getsemani. Została ona kanonicznie erygowana przez arcybiskupa Wiednia kardynała Friedricha Gustava Piffla. Litomiský jako pierwszy złożył śluby zakonne na ręce kardynała i został pierwszym przełożonym generalnym nowego zgromadzenia.
Celem zgromadzenia było pocieszanie cierpiącego Chrystusa przez adorację Najświętszego Sakramentu, modlitwę wynagradzającą oraz posługę osobom chorym, ubogim, opuszczonym i zagubionym. Dewizą zgromadzenia stały się słowa Omnia ad consolationem Divini Cordis Iesu – „Wszystko dla pocieszenia Boskiego Serca Jezusowego”.