Pierwsza wspólnota otrzymała w Cerfroid ziemię i zabudowania od miejscowych dobroczyńców, do których źródła zakonne zaliczają między innymi Małgorzatę z Blois, Gauchera III de Châtillon oraz Jana de Montmirail. Po zatwierdzeniu reguły trynitarzy przez papieża Innocentego III 17 grudnia 1198 Cerfroid stało się głównym domem nowego zakonu.
mały|Przedstawienie klasztoru w 1540 roku, według ryciny wykonanej w 1633 Przez następne stulecia klasztor pozostawał domem macierzystym trynitarzy oraz jednym z najważniejszych ośrodków zarządzania zakonem. Odbywały się w nim kapituły generalne, podczas których wybierano przełożonych i podejmowano decyzje dotyczące działalności wspólnot trynitarskich. Zabudowania były wielokrotnie rozbudowywane i przebudowywane, szczególnie w okresie nowożytnym.
Kasata i próby odnowienia Podczas rewolucji francuskiej wspólnota zakonna została rozwiązana, a klasztor zamknięto w 1792. Majątek sprzedano jako dobro narodowe, po czym opuszczone zabudowania zaczęły ulegać zniszczeniu. W XIX wieku znaczna część dawnego zespołu pozostawała w ruinie.