W trakcie nauki w liceum prowadził szkolny zespół teatralny. W wieku 15 lat zaczął pisać swoje pierwsze opowiadania (m.in. Kho Barim ou Conte pour rire et pour pleurer) i piosenki. W 1947 wraz z Janem Meertsem i Jacques’iem Seguinem wydał dwa numery autorskiego czasopisma „Le Grand Feu”, za którego pomocą chciał zmobilizować lokalną młodzież przeciwko materializmowi. Na łamach gazety opublikował swoje teksty pod pseudonimami Raoul de Signac (Frédéric) czy Raphaël Boisseret (Pluie). Należał do katolickiego ruchu młodzieżowego „La Franche Cordée”, którego w 1949 został przewodniczącym. W tym okresie udzielał się w teatrze i kabarecie literackim, a także śpiewał autorskie piosenki, akompaniując sobie na gitarze. Latem 1948 odbył przeszkolenie wojskowe w Limbourgu, był intendentem w 15 Wing Transportu i Komunikacji. Po zakończeniu służby wojskowej w czerwcu 1949 wrócił do występowania i pisania piosenek. Występował w brukselskich klubach muzycznych Coup de Lune i La Rose Noire.