W latach 1940–1945 Oswald Hermann Lange pracował w Heeresversuchsanstalt Peenemünde (ośrodku badawczo-rozwojowym Wehrmachtu) nad Bałtykiem, na wyspie Usedom. Został tam skierowany w kwietniu 1940 jako specjalista od elektroniki i systemów radiowych. Należał do grona inżynierów zespołu kierowanego przez Wernhera von Brauna. Jego praca koncentrowała się na rozwoju i testowaniu systemów naprowadzania radiowego typu Leitstrahlverfahren (sterowanie wiązką radiową) oraz kontroli lotu. Doświadczenia zdobyte wcześniej na samolotach (He 111 i Do 17) przeniósł na rakiety doświadczalne A5 (1941–1942), a następnie na pocisk balistyczny A4 (później znany jako V-2) w latach 1942–1943. Odpowiadał również za systemy sterowania pocisku przeciwlotniczego Wasserfall (do kwietnia 1944, kiedy miał półroczną przerwę w pracach z powodu wypadku lotniczego). Jego wkład miał charakter techniczny i dotyczył precyzyjnego naprowadzania oraz stabilizacji rakiet rozwijanych w ramach niemieckiego, nazistowskiego programu zbrojeniowego.