nominację Rady Państwa na profesora zwyczajnego.

Po doktoracie przez kilka miesięcy pracował w Warszawie, w Biurze Budowy Fabryki Związków Azotowych w Mościcach, gdzie brał udział przy opracowywaniu projektu technologicznego. Pod koniec 1928 r. został zatrudniony w Państwowej Fabryce Związków Azotowych w Mościcach, gdzie pracował do wybuchu wojny w 1939 r. Początkowo kierował oddziałem niskich temperatur Lindego, a następnie oddziałem konwersji i przygotowania gazu do syntezy amoniaku. Jako ekspert odpowiedzialny za kontrolę danych licencyjnych dużo podróżował, zapoznając się z przemysłem azotowym Francji, Belgii, Niemiec i Włoch. W 1934 r. został prokurentem Zjednoczonych Fabryk Związków Azotowych w Mościcach, Chorzowie i Jaworznie.

Okres okupacji niemieckiej spędził w Krakowie, gdzie ukrywał się przed aresztowaniem zatrudniony w małej prywatnej fabryce kleju „Ramnoza”.

Po wyzwoleniu Krakowa, w styczniu 1945 г. został powołany przez Państwowy Urząd Naftowy na stanowisko zastępcy naczelnego dyrektora Zakładów Paliw Syntetycznych w Dworach. W 1946 r.