Faktyczny zasięg zależy między innymi od wysokości i skutecznej powierzchni odbicia obiektu, ukształtowania terenu, horyzontu radiowego, zakłóceń oraz wybranego sposobu przeszukiwania przestrzeni.
W opublikowanej charakterystyce prototypu podawano, że w standardowym trybie dookólnym cele mogły być wykrywane w odległości do 450 km i na wysokości do 120 km. Czas odnowy informacji przy obracającej się antenie wynosił od 6 do 30 sekund. Tryby sektorowe o zasięgu instrumentalnym 600 lub 900 km umożliwiały obserwację obiektów na wysokości do 160 km, przy czasie odnowy informacji wynoszącym około 8 albo 12 sekund.
Dla prototypu podawano dokładność określania odległości około 30 m i azymutu około 0,3°. System przetwarzania danych miał pozwalać na automatyczne śledzenie i klasyfikowanie do 400 obiektów jednocześnie.
Wśród wykrywanych obiektów wymieniane są samoloty, bezzałogowe statki powietrzne, śmigłowce – również znajdujące się w zawisie – pociski manewrujące, pociski kierowane, pociski balistyczne, obiekty hipersoniczne oraz obiekty znajdujące się w bliskiej przestrzeni kosmicznej.