Po powstaniu Cesarstwa Niemieckiego w 1871 roku Izba Reprezentantów pozostała parlamentem największego kraju związkowego Rzeszy, zachowując znaczący wpływ na politykę ogólnoniemiecką ze względu na dominującą pozycję Prus.
W końcu XIX i na początku XX wieku głównymi ugrupowaniami reprezentowanymi w izbie były partie konserwatywne, , Niemiecka Partia Centrum, ugrupowania wolnomyślicielskie oraz Koło Polskie skupiające część deputowanych z ziem zamieszkanych przez ludność polską. Pierwsi deputowani Socjaldemokratycznej Partii Niemiec uzyskali mandaty dopiero w wyborach w 1908 roku, mimo wysokiego poparcia tej partii w wyborach do .
Ordynacja wyborcza Od 1849 roku wybory do izby przeprowadzano według pośredniego, jawnego i nierównego prawa wyborczego. Uprawnionych wyborców w każdej gminie dzielono na trzy klasy w taki sposób, aby każda z nich wnosiła jedną trzecią całkowitej kwoty podatków bezpośrednich. Pierwszą klasę tworzyła niewielka grupa płacąca najwyższe podatki, trzecią zaś większość pozostałych wyborców.