Jan Daniłowicz (ur. 21 czerwca 1892 w Zagórzu, zm. wiosną 1940 w USRR) – major piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, doktor praw, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Franciszka i Helena z domu Fastnnacht urodzony 21 czerwca 1892 w Zagórzu, w ówczesnym powiecie sanockim Królestwa Galicji i Lodomerii, tu urodzony w m. Nowe Zagórze..
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był 87 pułk piechoty. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916.
W czasie wojny z Ukraińcami, a następnie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 12 pułku piechoty na stanowisku dowódcy 1 kompanii karabinów maszynowych oraz dowódcy I batalionu. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 12 pp w Wadowicach. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1089. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto i posiadał przydział do 19 pułku piechoty we Lwowie.