Zastosowanie thumb|left|Fundamenty przygotowane pod radar Mammut na przylądku , koło Fécamp w Normandii Mammut był elementem zintegrowanego systemu obrony przeciwlotniczej. Po wykryciu celu przez radar dalekiego zasięgu jego śledzenie przejmowały radary Freya, a następnie Würzburg-Riese, dostarczające danych do kierowania ogniem artylerii przeciwlotniczej. W związku z nieruchomą anteną radar obserwował dwa sektory po obu stronach anteny, pozostając niewidzący w sektorach bocznych o szerokości około 60°. Radary Mammut, w parze z radarami Wassermann, zostały zainstalowane przez Luftwaffe na wybrzeżu okupowanej Europy w celu wykrywania aktywności alianckiego lotnictwa.
Alianci podjęli szereg działań mających na celu zakłócenie funkcjonowania radarów Mammut. Wykorzystywano w tym celu samoloty Boulton Paul Defiant wyposażone w urządzenia zakłócające Mandrel, które miały powodować wyłączenie działających w tym samym zakresie częstotliwości radarów Freya, Mammut i Wassermann. Z racji konstrukcji modułowej uszkodzone elementy anteny radaru można było łatwo i szybko wymieniać. W trakcie ataków zaobserwowano, że połączenia kablowe pomiędzy poszczególnymi sekcjami radaru nie są w żaden sposób osłonięte i można je uszkodzić poprzez ostrzał z broni pokładowej.