Mieszanie soli platyny i palladu Współczesna praktyka rzadko opiera się na użyciu wyłącznie czystej platyny; znacznie częściej stosuje się mieszanki roztworów soli platyny i palladu. Proporcje tych dwóch metali pozwalają twórcy na precyzyjną kalibrację zarówno odcienia (temperatury barwowej) obrazu, jak i jego krzywej kontrastu. Jak wskazuje Christopher James, czysta platyna generuje obraz o chłodnym, neutralnie czarnym odcieniu i stosunkowo wysokim kontraście, podczas gdy użycie samego palladu daje tony znacznie cieplejsze (wpadające w głębokie brązy) oraz łagodniejsze przejścia w światłachJames, Christopher. The Book of Alternative Photographic Processes. Wyd. 3. Boston: Cengage Learning, 2015, s. 420-425. ISBN 978-1285089317.. Z kolei Dick Arentz w swoich badaniach nad krzywymi densytometrycznymi podkreśla, że odpowiednie zbalansowanie obu substancji pozwala zniwelować ich indywidualne ograniczenia chemiczne – dodatek palladu ułatwia wypłukiwanie resztek soli żelaza z papieru, natomiast domieszka platyny zapobiega nadmiernemu „spłaszczeniu” (odwróceniu, ang. solarization) głębokich cieni, które bywa problematyczne przy pracy z samym pallademArentz, Dick. Platinum and Palladium Printing. Wyd. 2. Oxford: Focal Press, 2004, s. 91-95.