W 1761 roku wstąpił do armii pruskiej, rozpoczynając służbę w 6. Pułku Huzarów. Po zakończeniu wojny siedmioletniej został przeniesiony jako junkier do elitarnego pułku Garde du Corps.
4 marca 1766 roku otrzymał stopień korneta. W kolejnych latach awansował w pułku Garde du Corps, dochodząc 10 czerwca 1787 roku do stopnia sztabsrotmistrza.
Następnie został przeniesiony do pułku kirasjerów Gensdarmes. 13 kwietnia 1789 roku awansował na majora, 4 czerwca 1799 roku na pułkownika, a 10 grudnia 1804 roku objął stanowisko dowódcy pułku.
23 maja 1805 roku podczas parady wojskowej król Fryderyk Wilhelm III nadał mu order Pour le Mérite. W tym samym roku Eliasz Maksymilian został szefem pułku kirasjerów „von Bockum-Dolffs”.
Wojna z Francją
Na czele pułku uczestniczył w wojnie IV koalicji przeciwko Francji. W bitwie pod Jeną 14 października 1806 roku został ranny, a koń, na którym walczył, został pod nim zabityNeuer Nekrolog der Deutschen, t. 5, cz. 2, Ilmenau 1829, s. 823–825..
Po bitwie przewieziono go do Magdeburga. Po kapitulacji twierdzy dostał się do niewoli francuskiej, z której został zwolniony na słowo honoru.