Jednak w latach 20. XX wieku Radość życia została uznana za arcydzieło nowożytności. Sam Matisse uważał ją za jedno ze swoich najważniejszych dzieł.
Krytyk sztuki napisał, że Radość życia jest „najmniej znanym spośród współczesnych arcydzieł”, ponieważ Fundacja Barnesa przez wiele lat nie pozwalała na tworzenie barwnych reprodukcji, a samo muzeum do 2012 mieściło się na przedmieściach Merion w Pensylwanii.
Pierwszymi właścicielami dzieła byli kolekcjonerzy Gertrude i Leo Steinowie, którzy powiesili obraz w swojej jadalni.
Konserwacja Obraz „Le Bonheur de vivre” charakteryzuje się dużą ilością żółci na bazie siarczku kadmu. Fragmenty obrazu zawierające siarczek kadmu stają się białe lub brązowe, co degraduje dzieło. Naukowcy z oraz konserwatorzy z Fundacji Barnesa zbadali mikrostrukturę farby, próbując ustalić, dlaczego siarczek kadmu zmienia kolor.
Wstępne testy przeprowadzone w Europejskim Ośrodku Promieniowania Synchrotronowego w Grenoble, wykazały, że dwutlenek węgla reaguje z siarczkiem kadmu, powodując powstawanie węglanu kadmu, który ma białą barwę. Ponadto obecność chlorków w farbie wydaje się być katalizatorem degradacji. Wysunięto teorię, że spoiwo, olej podobny do oleju lnianego, może brązowieć.
Przypisy
Kategoria:Obrazy fowistyczne Kategoria:Obrazy Henriego Matisse’a Kategoria:Obrazy w amerykańskich kolekcjach Kategoria:Taniec w sztuce