Szczególną uwagę poświęcono również ochronie konstrukcji przed korozją powodowaną przez środki chemiczne stosowane w lotnictwie rolniczym.
Oblot prototypu odbył się 8 grudnia 1955 r. W drugiej serii produkcyjnej przewidziano zastosowanie mocniejszego silnika o mocy 295 KM, zastępującego jednostkę napędową wykorzystywaną w pierwszych egzemplarzach. Jeden z dziewięciu wyprodukowanych egzemplarzy zachował się w stanie lotnym, jest eksploatowany przez prywatnego właściciela ze znakami G-CBOA.
Konstrukcja Agricola był jedno- do trzymiejscowym, jednosilnikowym, wolnonośnym dolnopłatem o konstrukcji metalowej z częściowo płóciennym pokryciem. Skrzydło o rozpiętości 12,8 m, powierzchni nośnej 22,66 m² i wydłużeniu 7,2 wykonano z zastosowaniem profilu NACA 43018 w części środkowej oraz NACA 23012 w częściach zewnętrznych. Wyposażono je w dzielone klapy zwiększające właściwości krótkiego startu i lądowania. Kadłub samolotu miał długość 8,38 m i wysokość 2,53 m. Za kabiną pilota umieszczono zbiornik przeznaczony na środki owadobójcze lub nawozy sztuczne, umożliwiający przewóz ładunku o masie od 500 do 700 kg. Za zbiornikiem przewidziano dwa dodatkowe miejsca dla pasażerów. Samolot wyposażono w wolnonośne usterzenie oraz stałe podwozie w układzie klasycznym. Masa własna wynosiła 1188 kg, a masa całkowita 1728 kg.