Z końcem 1981 r. (na mocy Uchwały 242 z 30 XI 1981) zlikwidowano wszystkie zjednoczenia w Polsce, w tym ZPM. Zatrudnieni w nim pracownicy wykonywali zadania przydzielone im przez Pełnomocnika Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego ds. Przemysłu Meblarskiego, którym został zastępca dotychczasowego dyrektora ZPM. Dopiero zawieszenie stanu wojennego w 1982 r. pozwoliło na ponowną organizację przedsiębiorstw przemysłu kluczowego. Zespół składający się z dyrektorów fabryk uzgodnił utworzenie dobrowolnego zrzeszenia, w którego skład miały wejść nie tylko wszystkie przedsiębiorstwa produkujące meble, lecz także te, które współpracowały z przemysłem. Ostatecznie wszystkie fabryki przemysłu kluczowego zdecydowały się na przynależność do nowo powstałego Zrzeszenia Producentów Mebli i Przedsiębiorstw Współpracujących „Meble”, któremu został też przekazany majątek trwały ZPM. W pewnym stopniu zachowana została również ciągłość na stanowiskach kierowniczych: dyrektorem Zrzeszenia został dotychczasowy zastępca głównego dyrektora Zjednoczenia – Adam Burda. Ustalona w 1982 r. forma organizacji przemysłu meblarskiego nie utrzymała się nawet dekady. W 1989 r. uległa rozczłonkowaniu na kilka spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, funkcjonujących już w Polsce wolnorynkowej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Meblarstwo Kategoria:Zjednoczenia przemysłu w Polsce