Na cokole umieszczono inskrypcje identyfikujące Tartiniego i upamiętniające wzniesienie monumentu. Napisy odwołują się do nazwiska kompozytora oraz jego związków z Piranem.
W czasie badań konserwatorskich prowadzonych po 2016 roku na skrzypcach odkryto trudno dostępną inskrypcję autorstwa Dal Zotta. Napis odnosi się do zmarłej w 1893 roku żony rzeźbiarza, która uczestniczyła w konsultowaniu powstającego dzieła, i stanowi osobisty element wkomponowany przez twórcę w monument.
Relacja z placem Tartiniego Pomnik stanowi centralny punkt kompozycyjny placu Tartiniego. Po zasypaniu dawnego portu i utworzeniu reprezentacyjnej przestrzeni miejskiej figura kompozytora stała się jej głównym akcentem pionowym.
thumb|Pomnik z kościołem św. Jerzego w tle
Ustawienie postaci i cokołu tworzy wizualne połączenie pomiędzy placem a wzgórzem kościoła św. Jerzego. Dzięki temu monument nie funkcjonuje wyłącznie jako samodzielna rzeźba, lecz jest elementem szerszej kompozycji urbanistycznej centrum Piranu.
Współczesna eliptyczna nawierzchnia placu, zaprojektowana przez Borisa Podreccę, została ukształtowana wokół monumentu.