Wręcz przeciwnie, podkreślała umocnienie w ten sposób roli ustrojowej głowy państwa.
Pozostałe kompetencje Do konstytucyjnych uprawnień prezydenta Rzeszy należały również: reprezentowanie Rzeszy na arenie międzynarodowej i prowadzenie polityki zagranicznej, wypowiadanie wojny i zawieranie pokoju za zgodą Reichstagu (art. 45), zwierzchnictwo nad siłami zbrojnymi (art. 47), prawo łaski (art. 49), powoływanie i odwoływanie urzędników Rzeszy, o ile przepisy szczególne nie stanowiły inaczej (art. 46), zarządzanie referendum w sytuacjach przewidzianych konstytucją, m.in. w przypadku skierowania pod głosowanie ludowe ustawy uchwalonej przez Reichstag (kiedy prezydent podjął taką decyzję), na wniosek wyborców ws. projektu ustawy (art. 73), a także w sytuacji, gdy zgłosił sprzeciw wobec ustawy Reichstagu i spór nie został rozstrzygnięty (art. 74).